De gemeentelijke aardbevingscoach hoort het verschil

De gemeentelijke aardbevingscoach hoort het verschil

Bron: TCMG
Datum: 15-01-2020

Ze zijn een relatief nieuw verschijnsel: aardbevingscoaches van de gemeente. Zij gaan verder waar de taak van de zaakbegeleiders van de TCMG eindigt. “De bevingsellende zie je vaak niet en zit achter de voordeur. We bieden een luisterend oor als onzekerheid en angst vat op je dreigen te krijgen.”

In dit vierde deel van onze interviews met betrokkenen in het gasdossier, spreken we vier dorps- en aardbevingscoaches. Sommigen doen het werk nog maar een paar maanden. Maar het beeld achter alle verhalen die ze al hebben gehoord, is eensluidend: “Er is zoveel verschil tussen de beleving van mensen. De een is tevreden en ziet schadeafhandeling en versterking zelfs als een kans. Een ander gaat eraan onderdoor, ook heel stabiele mensen en bij gewone gezinnen.”

Van individu tot bewonersoverleg

Jodi Kremer is met anderhalf jaar ervaring de ‘oudgediende’ onder de aardbevingscoaches. Vanuit zorg- en welzijnsorganisatie Wij Groningen wordt hij door de gemeente Groningen ingezet in werkgebied Ten Boer. “Ik ben er voor de individuele Groninger die met zorgen kampt door alles wat met de aardbevingen te maken heeft.” Jodi wordt geflankeerd door Melanie Postma, die zich meer richt op de ontwikkelingen op wijk- en dorpsniveau. “Ik sluit aan bij bewonersoverleggen, dorpsvernieuwingsoverleggen, dat soort dingen. Dan krijg je ook veel informatie over wat er speelt.”

‘Vooral bij de buurman’

Waar Jodi en Melanie een duo vormen in Ten Boer, zijn Sabine van Vollenhoven en Myléne Piek dat vanuit welzijnsorganisatie Mensenwerk Het Hogeland. “We zijn gericht op het welzijn, maar kunnen en willen ook praktisch helpen. Door goed door te verwijzen of iets uit te zoeken.” Nu laten de Groningers niet snel merken dat ze het echt moeilijk hebben, zegt Jodi, zelf Noord-Groninger van oorsprong. “Ik ben op een gegeven moment gewoon maar gaan aanbellen bij mensen. In straten waarvan je weet dat er van alles speelt. Mensen zeggen dan: bij mij gaat het prima, maar je moet daar en daar maar eens aanbellen. Gek genoeg zeggen ze dan ook daar dat we bij de buurman moeten zijn. Maar als je even doorvraagt, dan zijn er veel zorgen achter die voordeuren."

Steeds meer aardbevingscoaches

Aandacht voor deze verborgen ellende, kost tijd, leggen de aardbevingscoaches uit. Jodi: “Mensen lopen niet te koop met hun problemen.” Myléne: “En er is wantrouwen. Wie ben jij? De zoveelste die mij moet helpen? Tegelijk merken we wel dat mensen de gemeente nog het meest vertrouwen om iets te doen op gebied van welzijn.” Ze hebben de indruk dat daarom steeds meer gemeenten een aardbevingscoach bieden. Sabine: “We zoeken elkaar nu ook op, om ervaringen en kennis uit te wisselen. In Overschild is er een opbouwwerker die zich specifiek voor aardbevingsproblemen inzet, in Loppersum is er een inwonersondersteuner.” Gemeenten als Oldambt, die net aardbevingsgemeente zijn geworden, vragen nu bij hen ook na hoe zij het doen.

Boosheid kwijt

Ze werken samen met de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) en zochten ook de samenwerking met de TCMG. Melanie: “Over schadevergoeding horen we ook veel positieve geluiden. En we zien dat de versterking in de praktijk nu wel echt impact begint te krijgen. Zoals in Ten Post, waar gewerkt wordt aan een multifunctioneel centrum. Daar valt op dat veel mensen de versterking echt als een kans zien.” De TCMG neemt de brochures van de aardbevingscoaches mee naar AOS-meldingen in de gebieden waar de coaches werkzaam zijn. Zo kwamen ze in contact met twee bewoners waarvan er eentje Parkinson heeft. Ze moeten het huis uit en tijdelijk in een ander huis wonen. Myléne: “De boog staat daar al lang gespannen. Een van de twee was heel boos. Aan het einde zei ze, dat ze de hele tijd op me zat te schelden. Of ik nog een keer wilde komen. Want blijkbaar moet ze veel boosheid kwijt.”

Stabiele gezinnen overhoop

Jodi: “Je ziet dat de aardbevingen en de onzekerheid over schadevergoeding en versterking soms bovenop al andere problemen komen, zoals bij mensen met psychiatrische klachten of met andere financiële problemen. De aardbevingen verergeren het. Of dat gezinnen moeten verhuizen en er een kind met autisme is. Die veranderingen tellen dan zwaar.” Myléne: “Ik zie ook gezinnen waar het op rolletjes liep. Maar waar de aardbevingen en alles wat daarbij komt zo veel gedoe creëert, dat mensen niet meer kunnen werken en in financiële problemen komen. Het draait alles 180 graden.” Jodi: “Denk ook aan relaties waar verschil van beleving is, of verschil van mening over de keuze voor sloop-nieuwbouw en wisselwoningen.”

Eerlijke informatie

Melanie: “Een deel van de mensen heeft het gevoel te wachten op de grote klap. Ze willen gewoon eerlijke, juiste informatie met een handtekening eronder.” Jodi: “Onlangs ben ik opnieuw binnengestapt bij een mevrouw in Ten Post. Ze gelooft het gewoon niet meer. Maar het huis waarin ze woont, gaat echt tegen de vlakte voor de versterking. ‘Ze zijn daar toch alleen maar bezig met de isolatie?’, wijzend op werkzaamheden aan dakgoten. Nee, zeg ik dan, ze zijn het huis aan het voorbereiden op sloop. Dat gaat ook bij u gebeuren.”

Grote verschillen in provincie

Ze willen er echter voor waken, dat het beeld ontstaat dat er overal problemen zijn. Jodi: “Bij 30-40 procent van de mensen waar ik aanbel is er een hulpvraag. Dat is veel. Er zijn mensen die zeggen dat ze hopen dat hun huis bovenop hun hoofd instort. Die zitten er helemaal doorheen. Maar het is dus ook niet bij iedereen. De provincie Groningen is niet doordrenkt met negativiteit.” Melanie: “Ik schat dat het grootste deel van de Groningers vooral mogelijkheden ziet. Dat merk ik in ieder geval bij de bewonersavonden.” Sabine: “Eigenlijk moet je vooral concluderen dat de verschillen tussen mensen en tussen dorpen en delen van Groningen heel groot zijn. Er worden in Uithuizen avonden voor versterking georganiseerd waar nauwelijks bewoners komen. Terwijl de zalen in Appingedam vol zitten.”

Myléne: “Daarom is het ook zo belangrijk dat er dorps- en aardbevingscoaches zijn. Zodat mensen die het nodig hebben, een luisterend oor krijgen buiten de procedures om. Maar ook om te zorgen dat over alle organisaties heen, de verbinding ontstaat en kansen worden benut."

Top